حضرت امام جعفر صادق بن حضرت محمد باقر رضی الله عنهما می‌گوید:  تعجب می‌کنم از کسانی که به پنج چیز مبتلا هستند چه‌طور از پنج چیز غافل‌اند:

(۱) تعجب می‌کنم از کسی که به رنج مبتلا است، چه‌طور غافل است از این‌که بگوید: «مَسَّنِیَ الضُّرُّ وَأَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ» [الانبیاء: ۸۳]؛ «به من رنج رسیده است و تو مهربان‌ترین مهربانانی.» و الله تعالى [در جواب این دعای ایوب] فرمود: «فَاسْتَجَبْنَا لَهُ فَکشَفْنَا مَا بِهِ مِنْ ضُرٍّ» [الانبیاء: ۸۴]؛ «ما دعای او را پذیرفتیم و رنجی را که به وی رسیده بود، دور ساختیم.»

(۲) و تعجب می‌کنم از کسی که به غم مبتلاست، چه‌طور غافل است از این‌که بگوید: «لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَک إِنِّی کنْتُ مِنَ الظَّالِمِینَ» [الانبیاء: ۸۷]؛ «جز تو هیچ معبود به حقی نیست، پاکی برای توست، به یقین من از ستمکارانم.» و الله تعالى [در جواب این دعای یونس] فرمود: «فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَنَجَّیْنَاهُ مِنَ الْغَمِّ وَکذَلِک نُنْجِی الْمُؤْمِنِینَ» [الانبیاء: ۸۸]؛ «ما دعای او را قبول کردیم و او را از غم نجات دادیم و هم‌چنین مسلمانان را نجات می‌دهیم.»

(۳) و تعجب می‌کنم از کسی که از چیزی می‌ترسد، چه‌طور غافل است از این‌که بگوید: «حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَکیلُ» [آل عمران: ۱۷۳]؛ «خدا برای ما کافی است و کارگزار نیک است.» و الله تعالى [در جواب این دعای مؤمنان] فرمود: «فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَفَضْلٍ لَمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ» [آل عمران: ۱۷۴]؛ «مسلمانان به نعمتی از خدا و فضل او برگشتند و هیچ سختی‌ای به آنان نرسید.»

(۴) و تعجب دارم از کسی که برای او مکر و توطئه شده است، چه‌طور غافل است از این‌که بگوید: «وَأُفَوِّضُ أَمْرِی إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِیرٌ بِالْعِبَادِ» [غافر: ۴۴]؛ «[مؤمن گفت:] امر خود را به خدا می‌سپارم، به یقین خدا به احوال بندگان بیناست.» و الله تعالى [در جواب این دعا] می‌فرماید: «فَوَقَاهُ اللَّهُ سَیِّئَاتِ مَا مَکرُوا» [غافر: ۴۵]؛ «پس الله تعالى او را از سختی‌های مکر آنان حفاظت کرد.»

(۵) و تعجب دارم از کسی که خدا به او نعمتی مرحمت فرموده و از زوال آن می‌ترسد، چه‌طور غافل است از این‌که بگوید: «مَا شَاءَ اللَّهُ لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ» [الکهف: ۳۹]؛ «آن‌چه الله خواسته است، می‌شود، نیست هیچ توانایی‌ای مگر به مشیت خدا.» و الله تعالى [در نکوهش کسی که دعای فوق را نخوانده بود و باغش را عذاب الهی سوزانده بود] می‌فرماید: «وَلَوْلا إِذْ دَخَلْتَ جَنَّتَک قُلْتَ مَا شَاءَ اللَّهُ لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ» [الکهف: ۳۹]؛ «چرا وقتی در باغت داخل شدی، نگفتی: آن‌چه خدا خواسته است، انجام می‌گیرد و هیچ توانایی‌ای نیست مگر به مشیت خدا».